به گزارش حیات، با انتشار خبر بیماری امام راحل سختی و مرارت های اسرای ایرانی در اردوگاه های عراقی دو چندان شد؛ بطوری که گرد غم بر چهره آنها نشست، برخی برای سلامتی امام (ره) روزه گرفتند، بعضی نذر و نیاز کردند تا خداوند پیر و مراد آنها را شفا دهد، تعدادی با خواندن نماز مستحبی، قرائت قرآن به شفای مشعل فروزنده انقلاب امید داشتند اما دریغ که خبر ملکوتی شدن روح امام (ره) تمام آرزوهای آنان را خشکاند.شبی که برای عراقی ها توام با شادی و رقص و پایکوبی بود،‌ برای اسرای عزیز لحظه بسیار سخت و غمباری بود بخصوص اینکه از وطن خود دور بودند و نمی توانستند در مراسم تشییع و تدفین پیر جماران شرکت کنند.یکی از آزادگان می گوید: پس از شنیدن خبر رحلت امام خمینی(ره)، بچه ها یکدیگر را در آغوش گرفتند و شروع به آه و ناله کردند، عراقی ها پشت پنجره ریختند و داد و بیداد راه انداختند، آنها می گفتند، گریه نکنید، جرات اینکه در اردوگاه ها را باز کنند و بچه ها را کتک بزنند، نداشتند. الهیار ابراهیمی که به هنگام اسارت سرباز وظیفه ژاندارمری بوده است، افزود: بچه ها ساکت نشدند، فرمانده ارشدشان به بچه ها گفت، اگر ساکت نشوید، فردا به حسابتان می رسیم، تلویزیون ها را هم می بریم.دربند شش، بچه ها با یکی از دژبانها درگیری پیدا کرده بودند، گویا دژبان خندیده بود و بچه ها به او ناسزا گفته بودند.نزدیک صبح در را باز کردند و عده ای را به همراه مسئولان آسایشگاه بردند، فردا گفتند، در را باز نمی کنیم، مگر آنکه ساکت باشید.ابراهیمی که به مدت چهار سال و چهار ماه در اسارت دژخیمان بعثی بوده، ادامه می دهد: بچه ها در اردوگاه با حالت حزن و اندوه سکوت کرده بودند و قدم می زدند، فرمانده اردوگاه گفت، چرا دژبان های ما را اذیت می کنید، ما هم جواب دادیم ما عزاداریم، اگر یکی از شما خنده یا شادی کند، تحمل نمی کنیم، ما دیگر از جان خود گذشته ایم.او هم دستور داد که دژبان ها در این مدت خنده و یا شادی نکنند، چون می دانست که واقعا به ضررشان تمام می شود.بچه ها آماده بودند که با دژبان ها درگیر شوند، حتی اگر به قیمت جانشان تمام می شد.این آزاده می افزاید: آرزوی همه ما دیدار امام بود، افسوس که آن را از دست دادیم ولی عهد و پیمان بستیم که ادامه دهنده راه امام باشیم.تصور دشمنان اسلام مخصوصا عراقی ها این بود که با رفتن امام، هیچ نشانی ازجمهوری اسلامی باقی نمی ماند ولی بچه ها با شنیدن خبر تعیین جانشین رهبر کبیر انقلاب و انتخاب یار با وفایش دوباره جان گرفتند و امیدوار بودند که ادامه دهنده راه ایشان باشند.